zondag 18 september 2011

23 september 2011: Vers van het Mes XXI

Met Bart De Block, Maarten van der Graaff en Willem Sjoerd van Vliet Muziek: Voiceover (Caroline Ruijgrok en Oscar Jan Hoogland)

Voor de eenentwintigste keer presenteert Perdu onder de noemer Vers van het Mes een aantal nog niet gedebuteerde dichters uit Nederland en Vlaanderen: Bart De Block, Maarten van der Graaff en Willem Sjoerd van Vliet.

Vers van het Mes is geen poetry slam, geen open podium, geen wedstrijd. De deelnemers krijgen de tijd en de gelegenheid zich uitgebreid te presenteren. Dit doen ze middels poëzievoordrachten en het uitspreken van een kleine poëtica over hun werk, het poëzielandschap en hoe ze zichzelf daarin zien.
De avond wordt afgesloten met live muziek van Voiceover.

Aanvang: 20:30 uur, zaal open 20:00 uur
Reserveren kan via het formulier op de website van Perdu.

donderdag 8 september 2011

16 september 2011: De lezer

Het omgekeerde dichtersgesprek

Met Anneke Brassinga en Miek Zwamborn

'De Lezer' is een serie vraaggesprekken tussen een dichter en een geoefende lezer, met een bijzonder kenmerk: het is de dichter die de vragen stelt over zijn eigen werk en de lezer die daarop antwoordt. Dat levert sprankelende, broeierige en soms ongelooflijke gesprekken op, met een totaal nieuwe insteek en een verrassend poëticaal resultaat.

In deze aflevering interviewen dichter en kunstenaar Miek Zwamborn (1974) en dichter Anneke Brassinga (1948) elkaar en zijn zij opeenvolgend lezer en schrijver. De bundels Het krieken van sepia (Zwamborn, 2008) en Ontij (Brassinga, 2010) vormen het onderwerp van gesprek.

De Lezer biedt een wonderlijke interviewformule waarin geen dichtersgesprek hetzelfde is.

Aanvang:20:30 uur; zaal open 20:00 uur.
Reserveren voor deze bijzondere avond kan via het reserveringsformulier op de Perdu-website, klik hier.

vrijdag 22 juli 2011

Perdu @ HENK op de HELLING

Morgen vindt van 11:00 tot 23:00 HENK op de HELLING plaats. Op het NSDM-terrein (Y-helling) zullen van 's ochtends tot 's avonds installaties, live muziek en performances plaatsvinden.

Perdu is aanwezig en brengt een mix van poëzie en proza. Sake van der Wall neemt de denkbeelden die hij schreef voor de avond 'Moderne Denkbeelden' in reprise. Daarnaast dragen oud-Vers van het Mes-deelnemers Martijn den Ouden en Maartje Smits voor uit hun werk.

De start van het festival is om 11:00. Ons podium begint om 13:15.

HENK op de HELLING
Zaterdag 23 juli
11:00 - 23:00
Amsterdam | NDSM | Y-helling
Kaarten aan de deur

dinsdag 28 juni 2011

1 juli 2011: Het eindfeest: Terras

De afsluiting van een mooi poëtisch seizoen dient groots te gebeuren. Zet uw voeten schrap in het zand, trek uw beach-a-gogo glimlach uit de kast, verheug u op de toekomst: aan het uitspansel van literaire tijdschriften verschijnt een nieuweling. Het literaire tijdschrift

(gefundeerd op de traditie van Raster)
levert het thema van PERDU’S EINDFEEST 2011.

Terras is een plek gewijd aan de literatuur en aan de literaire blik op de werkelijkheid. Het is een papieren en digitale ontmoetingsplek waarbij de internationale oriëntatie voorop staat.

Op vrijdag 1 juli viert Perdu de komst van de zomer, een nieuw seizoen én van Terras met bijdragen van dichters die meewerkten aan het eerste NUL-nummer.

Aanvang 20:30 uur; zaal open 20:00 uur.
Reserveren voor deze avond kan via het webformulier op de site van Perdu.

dinsdag 21 juni 2011

24 juni 2011: Titels, een expositie

Met Pieke Werner, K.Schippers, Tine Melzer, Maartje Wortel, Bernke Klein Zandvoort, Caroline Ruigrok, Samuel Vriezen, Dorine van Meel, Maartje Smits en vele anderen!

Marcel Duchamp zei eens dat de titel van een kunstwerk een onzichtbare kleur was. Mensen hebben namen, kunstwerken hebben titels, dieren en planten hebben een terminologie, producten hebben een merk.

Wij bezitten de taal om het beeld te laten leven, om te benoemen wat wij bedoelen, om te verwijzen. Mensen geven mensen namen, schrijvers doen dat bij personages, beeldend kunstenaars doen dit bij hun werk. Wat zijn de omstandigheden bij bepaling hiervan, en nog belangrijker; wat zijn de gevolgen?

Dat we worden beïnvloed door titels in het kijken naar kunst is een zaak om opgewonden over te raken. Het vormt de inzet voor het experiment Titels. Deelnemers aan dit experiment vertegenwoordigen wederzijds de titel of het kunstwerk. Deze avond brengt Perdu de voordracht van kunstwerken en hun titels.

Aanvang 20:30 uur; zaal open 20:00 uur.
Reserveren kan via het webformulier op de site van Perdu.

donderdag 16 juni 2011

Lieke Marsman wint de Debuutprijs van Het Liegend Konijn 2011

[Update: donderdagavond mocht Lieke Marsman ook de C. Buddingh'-prijs in ontvangst nemen.]

Vandaag is door Vlaams-Nederlands Cultuurhuis deBuren bekendgemaakt dat Lieke Marsman de 3e Debuutprijs van Het Liegend Konijn zal krijgen voor haar bundel Wat ik mezelf graag voorhoud. De officiële uitreiking vindt plaats op dinsdag 27 september 2011 in de Nederlandse Ambassade in Brussel.

Het juryrapport meldt:
“… In Wat ik mijzelf graag voorhoud verschuift Lieke Marsman het brandpunt van haar blik voortdurend. Marsman onderzoekt tastend, speels en beschouwend werkelijkheid en taal. De lezer volgt de dichteres in haar denkbewegingen – hij is getuige, wordt deelgenoot.
Dat maakt deze bundel zo intrigerend. Er is een 'vertrekpunt' en er is, na vele lussen en wendingen, een 'uitkomst' en daartussen gebeurt het gedicht. Het voltrekt zich via redenerende stappen en associatieve sprongen, via paradoxen, parallellen, vergelijkingen en metaforen.
Marsmans poëzie wekt de indruk dat zij ter plekke ontstaat en zich ontrolt, alsof de dichter zélf verrast wordt door de loop en monding van haar gedachten – gedachten over dromen, herinneringen, gebeurtenissen, de taal.
Maar hoezeer de focus telkens ook wordt verlegd, de gedichten zijn van A tot Z helder, de beelden treffend, de verzen welluidend. 'Huid: de vitrage die ervoor zorgt dat / onze organen geen schaduwen hebben.”

Lieke Marsman ontving eerder al de Lucy B en C W van der Hoogtprijs 2011 en is genomineerd voor de C. Buddingh' Prijs 2011 die vanavond tijdens Poetry International zal worden uitgereikt. Naast Marsman zijn ook Marjolijn van Heemstra, Y.M. Dangre en Dennis Gaens genomineerd. Dennis Gaens was ruim een jaar geleden te gast bij Perdu's Vers van het Mes. Zijn 'kleine poëtica' is hier terug te lezen.

Lieke Marsman is redactielid van Perdu's wekelijkse literaire programma De Avonden.

Ann Cotten tweemaal vertaald

Deze week is Ann Cotten te gast op Poetry International in Rotterdam. Eerder, op 17 september 2010, was Cotten te gast in Perdu tijdens de tweede editie van 'De scheppende kunst van het vertalen', een programma over het vertalen van poëzie.

Perdu vroeg de Nederlandse vertalers Catharina Blaauwendraad en Lucas Hüsgen een aantal gedichten uit haar bundel Fremdwörterbuchsonette (2007) te vertalen. Twee van hun vertalingen verschijnen nu hier.



23 Stilett, am Boden

Zermürbt unter der Ferse deiner Locken,
die zwar entfernt, doch umso härter drücken,
zerspant, zertrümmert, aufgekratzt, zerbrochen,
erwartet dich mein Aug nur mehr in kleinen Stücken.

Wie warst du schön, als ich dich ficken wollte!
Wie war das Hellbraun deiner Logorrhöe egal!
Wie durch Insektenlupen monstrisiert Revolte
konvexe Konvulsionen, im Kommemorisiern zumal.

Für meine Dichtung bist du null.
(und alles, jede Null hat noch ein Guckloch)
Fest steht, ich fall alleine auseinander.
Klaube mitnichten in der Stunde Müll,
kaputten Tiels verrichtend meines Stifts Gebrauch.
Lieg fest am Boden, wo mich fand,

erfand und unterfing ich als Verschreibmaschine.
Denn alle Assonanzen sind Symptome
belegter Zungen, die, zerfressen von der
Sehnsucht, eine Flussrichtung der Ströme

zu treffen mit den Enden ihrer Worte
Beistriche Hypotaxen Quengeleien,
der Qual des Hingeklatschtseins an den Ort, dem sie
exemplifizierend ins Gesicht geschmiert: seien

sie meine oder deine: halt den Mund!
Ein Absatz, der auf deinem Fuß beruht, ist Schund!
Wie recht du hast: ich brauche keine Muse nicht!
Um hart zu dichten, fang idch an beim Grind,
der meinen Kopf belagert, wo die Unterschiede sind,
die Schichten im Schädel, wo das Licht mir schadet.


23 Stiletto, gevloerd

Murw geslagen onder de hiel van je krullen,
die dan wel van verre, maar des te harder beuken,
tot spaanders, verbrijzeld, opengekrabd, aan stukken,
verwacht jou mijn oog van nu af aan in kreukels.

Wat was je mooi, toen ik jou neuken wilde!
Wat was het helderbruin van je logorrhea egaal!
Als door insectenloepen vermonstert revolte
convexe convulsies, in ‘t commemoriseren twee maal.

Voor mijn gedichten: jij wat nul is.
(en alles, elke nul heeft nog een kijkgat)
Vast staat, ik val in mijn eentje uit elkaar.
Kloof totaal niet in het uur vullis,
met stuk part verrichtende mijn stifts gebruik.
Lig vast aan de grond, waar mij vond,

uitvond en waagde ik als verschrijfmachine.
Want alle assonanties zijn symptomen
van besproken tongen, die, aangevreten door de
hunkering, een richting waarin vlieten stromen

te treffen met de uiteinden van haar woorden
komma’s hypotaxen zeurderijen,
met de kwelling neer te zijn gekwakt op de plek die zij
tot exempel in het gezicht gesmeerd: of zij

nou mijn of dijn zijn: houd je smoel!
Een hak die op jouw voet berust, is smeerboel!
Klopt helemaal: ik heb niks geen muze nodig!
Om hard te dichten, vang ik bij het hoofdzeer aan,
dat mijn kop belaagt, waar de verschillen zitten,
de schaften in de schedel, waar het licht mij schaadt.


Vertaling: Lucas Hüsgen


62 Das Lunatikerlied

Auf der anderen Seite vom Mond
fragt niemand mehr, ob es sich lohnt,
mit dem Stift in der Hand und den Wörtern als Pfand
von Produkten des Mundes zu leben.

Auf dem Mond bleiben Wanduhren stehen,
um Blankscheiben ähnlich zu sehen
und als einzige ticken Mikroben, die ficken
dort oben ganz hinten am Mond.

Dort herrscht Eitelkeit und Staub,
Leere, Dreck und totes Laub,
Zwischenzustände, durchschaute Köder,
kahles Licht an öden Stellen,
blasser Mist und Kram im Hellen,
das satte Glühen kommt vom Moder.

Nie aufgeklärt oder gekitzelt
wurden Blankscheiben, und das ist spitze:
ihre Meinung ist matt, seidig strahlend und glatt,
ohne waberndes Schattengeritze.

Ja so kühl liegt das Schwebende blank,
niemals heftig, nie sicher, nie krank,
sondern gleißend und roh und versiert seines So-
Seins unsicher gefasst wie Gedank.

So leben wir kratzend wie Katzen in Schachteln,
wie Pixel im All, wie barfuß im Traum,
ab und zu schlitzen Nägel uns redlich sPapier,
das uns von den Kratern, besonnten und kalten,
den Fußstapfen, Felsen und Fahnen im Raum
trennt. Und wir ahnen: Wir leben wie Fahnen, alleine und hier.


62 Het maanziekenlied

Aan de andere kant van de maan
vraagt geen mens meer: wat heb je eraan
met de stift in de hand en de woorden als pand
van hetgeen de mond voortbrengt, te leven.

Op de maan blijven wandklokken staan,
om voor blanke plaat door te gaan,
slechts microben tikken, die liggen te krikken
daar boven, helemaal achterop de maan.

Daar heerst stof en ijdelheid,
leegte, en dor blad, en slijk,
tussenfasen, het lokaas gespot,
troosteloos licht op plaatsen die kaal zijn,
en op helle plekken, zooi en troep die vaal zijn,
het diepe gloeien komt voort uit de rot.

Nooit opgehelderd of geprikkeld
werden blanke platen, en dat is hartstikke
mooi: hun mening is mat, zijdeglanzend en glad,
zonder schaduwgekerf dat flikkert.

Ja, het blank zweeft zo koel-laconiek,
nooit eens heftig, of zeker, of ziek,
maar juist glinsterend, ruw en bedreven met zijn zo-
zijn onzeker gevat in het denkmechaniek.

Zo leven we krabbend als katten in dozen,
als pixels in space, als blootsvoets in dromen,
en soms klieven nagels ons nog knap het papier
dat ons van kraters, de zonovergoten, de koude,
de voetstappen, klippen en vaandels in dit onderkomen
scheidt. En we bespeuren: we leven als vaandels, in eenzaamheid, en hier.


Vertaling: Catharina Blauwendraad

Ook Erik de Smedt vertaalde werk van Ann Cotten, waaronder Nederlandstalige versies van ‘Solidus’ (uit Florida-Räume), verschenen in tijdschrift nY 2009/3.